Ζάκυνθος: Πατέρας καταγγέλλει ότι ο 5χρονος τριπληγικός γιος του δεν μπορεί να πάει σχολείο γιατί δεν υπάρχει βοηθητικό προσωπικό

Ένας 5χρονος τριπληγικός μαθητής δεν μπορεί να πάει σχολείο γιατί δεν υπάρχει βοηθητικό προσωπικό όπως καταγγέλλει ο πατέρας του με ανάρτησή του στο διαδίκτυο 

«Σήμερα ξεκινάει η σχολική χρονιά. Για τους περισσότερους είναι μια μέρα χαράς. Για το δικό μου παιδί όμως, δυστυχώς, δεν είναι» αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει 

«Μάθαμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή πως δεν υπάρχει βοηθητικό προσωπικό για να μπορέσει να πάει το παιδί μου στο σχολείο. Παρά την καλή θέληση της Πρωτοβάθμιας και όσες υποσχέσεις και αν ακούμε, η πραγματικότητα είναι μία: Το παιδί μου δεν μπορεί να πάει σχολείο»

Η ανάρτηση, που ο πατέρας κ. Παναγιώτης Πέτας, ενημερώνει για το συγκεκριμένο θέμα ενώ ακολουθει μια επίσης ενδιαφέρουσα δεύτερη ανάρτηση.

Ο κ .Παναγιώτης Πέτας  μίλησε στο OPEN TV και στην εκπομπή «Καθαρές κουβέντες» 

video:OPEN TV

ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

«Σήμερα ξεκινάει η σχολική χρονιά. Για τους περισσότερους είναι μια μέρα χαράς. Για το δικό μου παιδί όμως, δυστυχώς, δεν είναι.

Μάθαμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή πως δεν υπάρχει βοηθητικό προσωπικό για να μπορέσει να πάει το παιδί μου στο σχολείο. Παρά την καλή θέληση της Πρωτοβάθμιας και όσες υποσχέσεις και αν ακούμε, η πραγματικότητα είναι μία: Το παιδί μου δεν μπορεί να πάει σχολείο.

Δεν είμαστε οι μόνοι. Μαθαίνουμε από άλλες οικογένειες με παιδιά ΑΜΕΑ πως και εκεί λείπει το απαραίτητο προσωπικό. Το κράτος αποφάσισε να κάνει «οικονομία», και φέτος διορίστηκε 50% λιγότερο βοηθητικό προσωπικό σε όλη την Ελλάδα.

Μπράβο σας.

Συγχαρητήρια στην ελληνική κυβέρνηση για την "υποστήριξη" που παρέχει στις οικογένειες με παιδιά ΑΜΕΑ. Για μια ακόμη χρονιά, αφήνετε τα πιο ευάλωτα παιδιά στο περιθώριο.

Ντροπή.

Αλλά ούτε αυτό δε νιώθετε.

Το μόνο που σας νοιάζει είναι η καρέκλα σας»

 ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

«Επειδή γράφονται και λέγονται πολλά, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι:

Δεν σκοπεύω να μπω σε δημόσιες αντιπαραθέσεις, ούτε να μοιράζω ευθύνες ή να κάνω καταγγελίες. Δεν είναι αυτός ο στόχος μου.

Αυτό που με νοιάζει είναι το αποτέλεσμα. Και αυτή τη στιγμή, το αποτέλεσμα είναι πως το παιδί μου δεν βρίσκεται στο σχολείο. Όχι επειδή δεν θέλει. Όχι επειδή δεν το στηρίζουμε. Αλλά επειδή λείπει το αναγκαίο προσωπικό.

Η εκπαίδευση δεν είναι "διευκόλυνση", είναι δικαίωμα. Και η εξασφάλισή της δεν μπορεί να εξαρτάται από το πότε και αν ολοκληρωθούν οι σχετικές διαδικασίες. Δεν μπορεί κάθε χρόνο οι οικογένειες παιδιών με αναπηρία να βρίσκονται σε αναμονή, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά ξεκινούν κανονικά τη σχολική τους διαδρομή.

Η δημόσια έκφραση αγανάκτησης εκ μέρους των γονέων δεν έχει στόχο να προσβάλει κανέναν. Έχει στόχο να ακουστεί αυτό που, πολύ συχνά, μένει στο περιθώριο: ότι κάθε μέρα εκτός σχολείου είναι για τα παιδιά μας μία χαμένη ευκαιρία, ένα βήμα πίσω σε έναν ήδη δύσκολο αγώνα.

Η δέσμευση για επίλυση του προβλήματος είναι αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας. Αυτό που ζητάμε είναι να μεταφραστεί σε άμεσες ενέργειες. Και να μην χρειαστεί να επαναλάβουμε τα ίδια λόγια και του χρόνου.

Τα παιδιά με αναπηρία δεν είναι παιδιά "δεύτερης ταχύτητας". Αξίζουν να ξεκινούν το σχολείο την ίδια μέρα με όλα τα άλλα παιδιά.

Καλούμε, λοιπόν, όχι μόνο τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης, αλλά και το Υπουργείο Παιδείας, να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα και συνέπεια το ζήτημα της στελέχωσης των σχολείων με Ειδικό Βοηθητικό Προσωπικό.

Όχι "όταν υπάρξουν κονδύλια". Όχι "αργότερα".

Τώρα.

Γιατί τα σχολεία άνοιξαν.

Και τα παιδιά μας περιμένουν»