Η σημερινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα μας έχει χαρακτηριστικά αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού με ραγδαία αύξηση την φτωχοποίηση των μεγαλύτερων τμημάτων των μικρομεσαίων και την ζητιανοποίηση όλων των ήδη φτωχών συμπολιτών μας. Η ανεργία και η χαρτζηλικοποίηση των μισθών, τα κόκκινα δάνεια, οι δυσβάστακτοι φόροι και τα χαράτσια, η ακρίβεια, η έλλειψη τροφής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε χιλιάδες συμπολίτες μας αποτελούν ένα εφιάλτη για το σύνολο του κόσμου της εργασίας.

Στα τελευταία τέσσερα χρόνια απέναντι στην επίθεση, κυρίως, του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου απέναντι στο κόσμο της εργασίας και την κήρυξη ενός ασύμμετρου πολέμου με θύματα εργαζομένους, συνταξιούχους, μικροεπιχειρηματίες, επιστήμονες, νεολαία, αγρότες, άνεργους και κάθε αδύνατο κρίκο της κοινωνικής αλυσίδας, δημιουργήθηκαν πολλαπλές και πολύμορφες αντιστάσεις αλλά όχι αναγκαίες σε μαζικότητα, διάρκεια και αγωνιστικότητα ώστε να είναι και νικηφόρες. Αυτές οι αντιστάσεις αντιμετωπίστηκαν από τις καθεστωτικές δυνάμεις των μνημονιακών κυβερνήσεων με αυταρχική βία, συλλήψεις και καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος κατοχυρωμένο από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων ήταν και είναι ότι η τροϊκανή ευταξία θα πρέπει να επιβληθεί πάση θυσία ώστε στη χώρα να προχωρήσει η πολιτική της υποτίμησης της εργασίας και των αξιών ακινήτων. Αυτή η πολιτική υπαγορεύεται από τις ευρωπαϊκές ελίτ αλλά και το διεθνές κεφάλαιο με απώτερο σκοπό να δημιουργηθεί η πρώτη εξαρτώμενη αποικία εντός της ευρωζώνης και να μπορέσει να λειτουργήσει ως ντόμινο οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής εξάπλωσης κατ’ αρχήν στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και μετέπειτα σε όλη τη Ευρώπη.

Αρχές του 2014 η ελληνική κοινωνία πορεύεται μέσα σε μια γενικευμένη αντίφαση ανάμεσα στην εφιαλτική καθημερινότητα, στην οργή απέναντι στους μνημονιακούς γκάνγκστερς, στο φόβο για το αύριο, σε αντιδράσεις μικρής εμβέλειας και προοπτικής και ταυτόχρονα την αναμονή καταδίκης αυτής της πολιτικής μέσα από τις επερχόμενες εκλογικές διαδικασίες κυρίως των ευρωεκλογών αλλά και των επόμενων βουλευτικών εκλογών.

Η ελπίδα που υπάρχει στους φτωχούς και μικρομεσαίους της κοινωνίας βρίσκει πολιτική ενσάρκωση στο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος τους εμπνέει ότι θα μπορέσει, όχι να διαχειριστεί αυτή τη βαναυσότητα των μνημονιακών ερειπίων της χώρας αλλά ότι θα μπορέσει να σταματήσει τον κατήφορο στην χώρα μας και ταυτόχρονα να ξεκινήσει την εναρκτήρια ευρωπαϊκή μάχη των κοινωνικά αποκλεισμένων απέναντι στο νεοφιλελεύθερο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η ρεαλιστική πολιτική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων τους, η διαπραγμάτευση του χρέους με σκοπό την μεγαλύτερη διαγραφή του και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αποτελούν κοινό χώρο όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων της χώρας.

Σε αυτή τη κοινή μάχη για το ταξικό αυτονόητο δηλαδή της διάσωσης των κοινωνικών αδύναμων, δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει ούτε τον μοναδικό ιδιοκτήτη ούτε να επιδείξει μεγαλοιδεατισμό λόγω των αυξημένων εκλογικών αποτελεσμάτων και των δημοσκοπικών ευρημάτων  που τον δείχνουν να είναι πρώτο κόμμα, με την τάση η πρωτιά του να είναι αρκετά διευρυμένη από την μνημονιακή κυβερνητική παράταξη.

Είναι πολιτικά επιβαλλόμενο για την αποτελεσματικότητα της τελικής έκβασης σε αυτό το πόλεμο μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει συμμαχίες στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο ώστε να θέσει στην ηγεμονική θέση την ίδια την κοινωνία και όχι να υπάρξει υποκατάστατο αυτής από μια πρωτοπορία λενινιστικού τύπου, έστω και αν είναι καλών προθέσεων.

Οι συμμαχίες, κυρίως, στο πολιτικό επίπεδο δημιουργούνται παίρνοντας υπ’ όψη, μεταξύ άλλων, την : 1) την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική κατάσταση που διανύει ο τόπος, 2) τη δυναμική των υποτελών τάξεων και στρωμάτων για μετωπική σύγκρουση, 3) την οργανωτική επάρκεια των αντιστασιακών οργανωμένων πολιτικών, κοινωνικών, συνδικαλιστικών και μαζικών φορέων, 4) την βούληση της κοινωνικής πλειοψηφίας για αλλαγή των υπαρχουσών δομών και εν γένει της ζωής της, 5) το ευρωπαϊκό και διεθνή καταμερισμό εργασίας καθώς και την αλληλέγγυα στάση των κοινωνιών τους προς τη χώρα.

Με βάση τα προαναφερόμενα οι συμμαχίες που θα πρέπει να αναπτυχθούν στην ελληνική κοινωνία είναι επιτακτικής αναγκαιότητας να είναι πολύμορφες και συγκλίνουσες χωρίς στενά ιδεολογικά πρόσημα, προκειμένου να σπάσει το κοινωνικό απόστημα που δημιουργεί το σχέδιο ανάπτυξης του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας.

Με τις υπάρχουσες συνθήκες του κοινωνικού κανιβαλισμού, της ανθρωπιστικής απελπισίας, του μαζικού φόβου και ελλειμματικών κοινωνικών αντιδράσεων, μη αντίστοιχων για την κοινωνική πραγματικότητα,  την ματιά προς το ΣΥΡΙΖΑ με όσες επιφυλάξεις και αντιρρήσεις για επιμέρους θεματικές ενότητες, θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθμίσει άμεσα και να πάρει αποφάσεις που θα αφορούν τις συμμαχίες για την ανατροπή.

Στους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να επιβληθούν ούτε δηλώσεις μετανοίας για τις πρότερες ή και σημερινές ιδεολογικές τους θέσεις ούτε να περάσουν από ιερά εξέταση για τα ιστορικά πεπραγμένα τους ούτε να δώσουν διαπιστευτήρια ταύτισης σε όλες τις επιμέρους πολιτικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτούς που θα ενταχθούν σε αυτή την ριζοσπαστική αλλαγή για την χώρα και κατ’ επέκταση για την Ευρώπη και τον κόσμο, θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην ιδιαιτερότητα τους και ισοτιμία στις απόψεις τους.

Όταν βάζεις ως πολιτικό διακύβευμα την ανατροπή των μνημονίων, την πολιτική ευρωπαϊκής λύσης στο χρέος με διαγραφή το μεγαλύτερο μέρος του και την παραγωγική ανασυγκρότηση για όφελος των μη προνομιούχων, έχεις δημιουργήσει τη πρώτη εκρηκτική ύλη αντίστασης απέναντι στον επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό. Όποιος δέχεται αυτή τη παραδοχή ως κοινή αφετηρία αγώνων, ανεξάρτητα της πρώην πολιτικής στέγασης του και των πολιτικο-ιδεολογικών  αναφορών του, θα πρέπει να είναι συνεργός σε αυτή την ανατροπή.

Η ανατροπή αυτή είναι που θα λειτουργήσει ως οξυγόνο για την άμεση ανακούφιση των αδύνατων, θα μεταγγίσει δυναμική στις συλλογικές διαδικασίες, θα αποιδεολογικοποιήσει το μονόδρομο της ιδιώτευσης και των ιδιωτικοποιήσεων, θα ανοίξει το παιχνίδι για μεγαλύτερες ανατροπές στον ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδείξει ότι αποτελεί ουσιαστικό εγχείρημα συμμαχίας και συνεργασιών εντός των αριστερών οργανώσεων, κομμάτων και κινήσεων. Είναι ουσιαστικά το μοναδικό κόμμα που δημιουργήθηκε στην μεταπολεμική Ελλάδα με τέτοιου αριθμητικού μεγέθους συμπαράταξη οργανώσεων και ατόμων. Απόδειξε με την δημιουργία του ότι οι γνώμες, οι απόψεις και οι διαφορετικότητες μπορούν να συστεγαστούν σε ένα σχήμα και μάλιστα αυτό το σχήμα μετεξελίχτηκε σε κομματικό οργανισμό που διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία.

Σήμερα όμως αυτό από μόνο του δεν αρκεί ακόμη και αν η επόμενη εκλογική διαδικασία φέρει πρώτο κόμμα (και μπορεί με αυτοδυναμία) το ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινωνική μετάγγιση από ανθρώπους που επιθυμούν να συμβάλλουν στο εγχείρημα της ανατροπής χωρίς κομματικές εντάξεις, με επιφυλάξεις, με ενστάσεις ακόμη και με μεγάλες διαφωνίες, θα πρέπει όχι μόνο να μην αναστέλλεται αλλά θα πρέπει να γίνεται με μεγάλη δεκτικότητα και ενθάρρυνση.

Το κρίσιμο μεσοδιάστημα μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, με ενδιάμεσο σταθμό τις ευρωεκλογές, θα αποτελέσει βασικό κρίκο στην δημιουργία προϋποθέσεων για την μεγάλη ανατροπή. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει αγκυλωμένος σε ιδεολογικές καθαρότητες και αγκυλώσεις, αν σταθμίσει το κοινωνικό ορίζοντα με φοβικές αντιλήψεις μετεμφυλιακής στενότητας, αν προκρίνει ως επιθεωρητής και ελεγκτής αριστερών ιδεοληψιών τα προσεγγίζοντα πρόσωπα τότε ακόμη και η εκλογική ανατροπή να γίνει, δεν θα μπορέσει να κάνει την ανατροπή στο κοινωνικό πεδίο και όποιες αλλαγές γίνουν στο πολιτικο-οικονομικό πεδίο θα αποτύχουν.

Η μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο των συμμαχιών κρίνει και την ριζοσπαστικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή μεταφράζεται με την συμμετοχή πολλών και διαφορετικών κατευθύνσεων ανθρώπων στην ανατροπή των σχεδίων του νεοφιλελευθερισμού. Εδώ και σε συμπιεσμένο χρόνο θα κριθούν πολλά όχι για την ύπαρξη της αριστεράς (όσο υπάρχουν καταπιεσμένοι, αυτοί θα είναι η μήτρα της αριστεράς) αλλά για την αλλαγή πλεύσης για την χώρα και την πλειοψηφία της κοινωνίας.

 

*επικοινωνιολόγος-οικονομολόγος, συνεργάτης του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ζακύνθου κ. Σταύρου Κοντονή