ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΟΛΟ ΤΟ 24ΩΡΟ

Ο Γιώργος Βούτος έχασε  τη μάχη με την επάρατο νόσο βυθίζοντας σε θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο της Ζακύνθου  και την  τοπική κοινωνία   … Σπουδαίος καλλιτέχνης και άνθρωπος ,προίκισε το θέατρο με μοναδικές ερμηνείες που έμειναν ανεξίτηλες στο χρόνο.
Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Γιώργου Βούτου έγραψαν για αυτόν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ο Κώστας Καποδίστριας  ( Σκηνοθέτης, Ηθοποιός ), Ο Μπάμπης Σούλης (Ηθοποιός ) και ο Παναγιώτης Κοντοσταυλάκης ( ΛΕΣΧΗ ΓΕΡΑΝΟΣ)

Κώστας Καποδίστριας  

«Δεν το πιστεύω αυτό που κάνω τώρα...Κάθομαι να γράψω για το χαμό του Γιώργου...Σοκ...Τι να γράψω..Από που να αρχίσω..Από κείνο το μακρινό 87 που ένα ευγενικό παιδί με βρήκε για να μου πει ''ξέρετε τελείωσα τη Δραματική σχολή Βεάκη και θέλω να δουλέψω μαζί σας στη Ζάκυνθο''...Κι εγώ τον έριξα στα θηρία...Σε μία διαρκή μάχη με όλους τους προσωπικούς του δαίμονες..Που τους νίκησε όλους και υπηρέτησε το Θέατρο παλικαρίσια...Με πολλές δυσκολίες που πάντα τις ξεπέρναγε..Δίπλα ακριβώς υπάρχουν δύο φωτογραφίες σταθμοί στην πορεία του Γιώργου..Η πρώτη με τον Κώστα Κόκλα από το ΛΑ ΜΟΣΚΕΤΑ του Ρουτζάντε που ήταν το ξεκίνημα του και η άλλη με την Γωγώ Γκιβέτση στην τελευταία του παράσταση..ΤΟ CABARET LA VIE PARISSIENE πέρυσι στον Αυριακό.Με δύο εξαιρετικές ερμηνείες στον ''Ψεύτη'' και το ''στο Πανηγύρι τη βρήκα''Αυτές οι δύο φωτογραφίες έχουν απόσταση 32 χρόνων..Όσα και τα χρόνια που υπηρέτησε την υποκριτική κρατώντας πάντα ψηλά τα λάβαρα της τέχνης..Της τέχνης που υπηρέτησε χωρίς να την βάλει ποτέ να τον υπηρετήσει..Και είχε πολλές ευκαιρίες να το κάνει..Όμως κάθε που ένοιωθε πως πάει κατακεί ερχόταν στη Ζάκυνθο για αναβάπτισμα στις οικείες φόρμες..Πάντα έτοιμος για ένα νέο ξεκίνημα.Και μας άφηνε άφωνους να τον γευόμαστε..Βούτο φτάνει..Δεν θα στα πώ όλα τώρα.Δεν θα ξοφλήσεις με μας με δύο κουβέντες.Εχουμε πολύ μέλλον μπροστά μας..Αποτελείς παράδειγμα που πρέπει να διδάσκεται στις νέες γενιές των συναδέλφων.Οπότε όπως καταλαβαίνεις κλακέτα και πάμε που λέει και ο Λυκούρεσης»



Ο Μπάμπης Σούλης

«Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω από σένα Γιώργο Βούτο,το χιούμορ σου,το μεγάλο σου ταλέντο,την επιμονή σου,την καλοσύνη σου,την αγάπη σου για κάθε καταπιεσμένο άνθρωπο,το πόσο καλός συνάδελφος ήσουν πάνω στη σκηνή ,τις μάντσιες στις παραστάσεις μας στην Ιταλία,στην Αθήνα,στην Κέρκυρα,στην Κεφαλονιά,στην Λευκάδα,στην Ζάκυνθο.

Καλό ταξίδι αγαπημένε φίλε ήσουν πολύ μεγάλος και αδικημένος ηθοποιός!!!

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!»

Παναγιώτης Κοντοσταυλάκης ( ΛΕΣΧΗ ΓΕΡΑΝΟΣ)

«Κρατάω την ανάσα μου....Τι εκκωφαντική σιωπή είναι ετούτη..Μια βουβή θλίψη τρέχει στις ώρες αυτής τής ηλιόλουστης μέρας..

Ένα από τα πλέον επώδυνα συναισθήματά είναι η λύπη. Λύπη που προέρχεται από ότι βλέπει κανείς, απ'οτι ακούει, από ανθρώπους που έζησε, που γνώρισε, που αγάπησε, που μέθυσε, που μέθυσε, που καπνισε, που μοιράστηκε ένα καμαρίνι, που έπαιξε στο θέατρο...απο φίλους που κουράστηκαν και ανικανοποίητοι από αυτόν τον κόσμο αποφάσισαν να γυρίσουν σπίτι...Λόγια, λόγια αχαρα και ξεκουρδιστα,αμήχανα...και να μην υπάρχει και άλλος τρόπος να αποχαιρετήσει ένα φίλο...Μα τι λέω...Μου είναι αδιανόητο αυτό που κάνω τώρα...γράφω λέξεις για να αποχαιρετήσω τον Γιώργο ...τον Γιώργο τον Βουτο τον φίλο, τον συνάδελφο, ένα πλάσμα με αστείρευτο ταλέντο και μια καρδιά χαμόγελο...Για τον Γιώργο...Μια ζωη χρεωμένη στο όνειρο..
Έζησε την μοναξιά του ηττημένου φιλάθλου μετά την λήξη ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, την μελαγχολία που φέρνει ο ήλιος του απογεύματος στις κερκίδες του γηπέδου..του γηπέδου της ζωής πρίν και μετά το τελικό σφύριγμα του διαιτητή
Λαμπάδα που κάηκε ως το φιτίλι ο φίλος μου...ο αγαπημένος συνάδελφός, ο πάντα χαμένος ακροβάτης της τέχνης, ο λάτρης των γυναικών,που είχε "προσδέσει" την ζωή του στην εποχή των Μπητλς,των Σάιμον και Γκαρφανκελ της Τζοαν Μπαεζ, της αντιπολεμική κραυγή με την χημεία του λυρισμού που υπερασπίζει τα έργα τής ειρήνης.
Ο δρόμος που περπάτησε ήταν η ανημπορια ενός εφήβου να ενηλικιωθεί και ενός ενήλικα να παραμείνει έφηβος...
Αντίο φίλε...Θα τα ξαναπούμε....
Το νου σου στη σαλαμουρα...δεν θα πληρώσουμε κανέναν αυτή την φορά...
"Σαν να είναι όλα μια ανάσα από το χθες
Ένα χθες που έγινε " Τώρα "για να κλαίς "....»